Steeds meer mensen keren tegenwoordig terug naar holistische gezondheidskunde. In veel regio’s wordt dit vaak bestempeld als alternatieve geneeskunde. Toch zijn de woorden “alternatief” en “geneeskunde” zeer ongelukkig gekozen, aangezien beide termen de lading maar gedeeltelijk dekken en soms zelfs helemaal niet. 

Binnen de holistische benadering draait het in de eerste plaats namelijk niet om genezen, maar om leefstijl. Een holistisch arts is daarom minder een dokter die een patiënt behandelt, maar juist meer een leraar, die een leerling begeleidt in het begrijpen en onderhouden van zijn eigen gezondheid. 

In vrijwel alle oude culturen zien we dat priesters, stamhoofden of wijzen niet alleen spirituele leiders waren, maar ook beschikten over uitgebreide medische kennis. Mensen kwamen bij hen met vragen over vitaliteit en lichte klachten, lang voordat deze konden uitgroeien tot ernstige problemen. Het lichaam geeft immers vroegtijdig signalen af wanneer er iets uit balans raakt. Wie die signalen op tijd herkent, kan met natuurlijke middelen en de juiste leefstijlkeuzes veel problemen voorkomen. Wie ze negeert, loopt juist het risico dat kleine verstoringen uitgroeien tot grote klachten. 

Dit principe zien we terug in de bekende holistische stromingen: de Chinese geneeskunde (TCM), de kennis van sjamanen, Ayurveda en vele andere systemen. 

De middelen die deze stromingen aanreiken zijn dan ook geen ‘geneesmiddelen’ in de moderne zin van het woord, maar leefstijlprincipes die ernstige problemen helpen voorkomen. 

Het bekende gezegde “voorkomen is beter dan genezen” lijkt rechtstreeks uit deze gedachte voort te komen. 

Kijken we naar de moderne geneeskunde, dan zien we een totaal andere relatie tussen arts en patiënt. De focus ligt vooral op acute genezing en het oplossen van problemen wanneer ze zich al hebben aangediend. Zodra er iets misgaat, zijn patiënten vaak afhankelijk van specialisten en komen dan mogelijk terecht in de complexe wereld van de farmaceutische industrie. Deze is zonder twijfel effectief in het behandelen van acute problemen, maar heeft er tegelijkertijd economisch belang bij om mensen langdurig als patiënt te houden. 

Het verschil tussen beide visies is duidelijk: holistische gezondheidskunde richt zich op leefstijl en zelfkennis, terwijl moderne geneeskunde vooral ingrijpt wanneer genezing noodzakelijk is. 

Binnen de holistische benadering wordt men aangemoedigd om zelf te onderzoeken, zelf te leren en het eigen lichaam te begrijpen. Wie dat in een vroeg stadium doet, leert niet alleen zijn gezondheid beter kennen, maar verruimt ook zijn blik op wat vitaliteit werkelijk betekent. 

In de moderne geneeskunde denkt de arts vaak voor de patiënt en daardoor leert de patiënt zijn eigen lichaam pas kennen, wanneer er al een probleem is. 

Hoewel het er dus op lijkt dat we met een holistische leefwijze veel problemen kunnen voorkomen, is het belangrijk om te beseffen dat holisme geen vervanging is van moderne geneeskunde. Het is gewoon iets totaal anders wanneer we gaan kijken naar het proces en de ontwikkeling van onze leefstijl. 

Te lang hebben te veel mensen in het Westen zich te weinig verdiept in hun eigen gezondheid. Te lang hebben velen blind vertrouwd op artsen en specialisten, terwijl het juist waardevol én plezierig is om je gezondheid te begrijpen voordat er klachten ontstaan. 

Een gezond lichaam geeft ons de ruimte om meer te doen, meer te ervaren en meer van het leven te genieten. 

Waarom zouden we wachten tot er problemen ontstaan? 

Waarom zouden we niet al vanaf jonge leeftijd leren investeren in een leefstijl die ons sterk, vitaal en veerkrachtig houdt? 

Het leven is immers te mooi om aan onwetendheid ten onder te gaan.